Założony w 1296 r. BABORÓW (Bauerwitz) był osadą słowiańską podporządkowaną początkowo biskupstwu wrocławskiemu i jednocześnie księstwu opolsko-raciborskjemu, a następnie biskupstwu w Ołomuńcu na Morawach. Bezpośrednią pieczę nad miasteczkiem sprawowały siostry zakonne klasztoru Dominikanek z Raciborza.

W roku 1403 miasto otrzymało kościół ufundowany przez Jadocusa - Margrafa Brandenburskiego - Pana na Morawach, oraz ołtarz. Wcześniejsze wzmianki o kościele parafialnym pochodzą z 1386 r. Wraz z powstaniem parafii tworzono również szkoły parafialne, w których początkowo dzieci uczyły się religii i śpiewu, a z czasem również czytania i rachunków.

Do szkoły w Baborowle powstałej w 1386 r uczęszczały oprócz dzieci miejscowych również dzieci
z wiosek należących do Gminy Baborów. tj. z Sułkowa, Dziełowa, Rakowa i Jaroniowa. Dzisiejsza szkoła została urządzona w roku 1910. Okazały, wolnostojący budynek miał 8 klas, jedno pomieszczenie zastępcze a w piwnicach znajdowało się mieszkanie dozorcy, pomieszczenia centralnego ogrzewania i zbiór książek.

W 1861 r. utworzona została szkoła rzemieślnicza z nauką księgowości, rachunków i rysunków.
W 1405 r. Baborów był już miasteczkiem zarządzanym przez magistrat, który wydawał metryki urodzenia.
W 1575 r. Margraf Fredrich nadal miastu prawo prowadzenia dwóch jarmarków -jednego rocznego i jednego tygodniowego.
W 1750 r. w mieście działały cechy szewców, kuśnierzy, tkaczy i kowali. 1368 mieszkańców mówiło po polsku i po morawsku. Piwo warzone było w 50 budynkach. Następuje rozwój handlu, który prowadzony był przez trzy komory handlowe. W tym okresie miasto posiadało: 4 piekarzy, 1 fryzjera, 5 bednarzy, 14 szynkarzy, 1 farbiarza, 2 rybaków, 7 rzeźników, 12 kuśnierzy, 10 tkaczy, 1 murarza, 2 młynarzy, 1 olejarza, 1 kołodzieja, 4 garbarzy, 2 siodlarzy, 1 Ślusarza, 7 kowali, 9 krawców, 49 szewców, 1 mydlarza, 1 cieślę, 6 stolarzy, 3 garncarzy. W magistracie urzędował burmistrz, szef policji, komornicy, radca i notariusz. Urzędami Królewskimi były: Urząd Pocztowy i Urząd Rolny.
W 1836 r. Baborów był miejscem wielkiego pożaru, który zniszczył zupełnie zabudowę jednej z dwu głównych ulic miasta - ul. Głubczycką.


Dla pełnego rozkwitu naszego miasta decydujące znaczenie miała budowa kolei żelaznej. Uroczyste otwarcie Unii Głubczyce - Racibórz nastąpiło w dniu 15.10.1856 r. Dopiero jednak po 53 łatach poszerzono Unię o połączenie z Troppau (Austria) przez Koźle do Kędzierzyna. Nowoczesna Cegielnia Rudzińskiego oraz Fabryka Cukru miały własne rampy kolejowe.

Od roku 1752 Baborów został włączony w system połączeń pocztowych przez uruchomienie w nim komory pocztowej podległej poczcie w Głubczycach. Przez następne dziesięciolecia przetaczał się przez nasze miasto dyliżans pocztowy Dla poczty w kierunku Kietrza była nasza miejscowość stacją końcową. Stąd bowiem kursowała do tej miejscowości poczta piesza. Przez Baborów do Raciborza i Pszczyny kursowała dwa razy w tygodniu poczta z Wrocławia oraz Gdańska.
Pod koniec XIX w. powstały tu cukrownia i cementownia: w 1909 r. otwarto w Baborowie 3 cegielnie, 2 parowe młyny, słodownię, mleczarnię i fabrykę kafli.

W okresie międzywojennym działały tu zakonspirowane punkty przerzutowe dla komunistycznych kurierów kursujących pomiędzy rejencją opolską i Czechami. W okresie II wojny światowej istniały w Baborowie 4 Jenieckie komanda pracy i obóz pracy przymusowej.
Po licznych pożarach (1708. 1782. 1838. 1844) i zniszczeniach wojennych zachowały się: kilkakrotnie odbudowywany późnogotycki kościół parafialny, barokowy kościół cmentarny z bogatym wyposażeniem, klasycystyczny ratusz (pierwotnie dwór), liczne barokowo-klasycystyczne domy mieszkalne i 2 późnobarokowe figury kamienne (Św. Jana Nepomucena i Św. Floriana).

OPIS I POCHODZENIE HERBU MIASTA BABORÓW
Tradycja herbu miasta Baborów związana jest z przynależności miasta i terenów wchodzących w jego skład do klasztoru Sióstr Dominikanek w Raciborzu. Rok 1340 jest datą, od której dobra baborowskie przestają być własnością rycerską i przechodzą pod zarząd i użytkowanie klasztoru prawdopodobnie jako wniesione wiano.

Postacie umieszczone na tarczy herbowej (także na pieczęci) przedstawiają sytuację opisaną w ewangelii Św. Łukasza, rozdział I, wiersz 39-56 tj. nawiedzenie Św. Elżbiety przez Najświętszą Marię Pannę. Można z całą pewnością domniemywać takie znaczenie tego przedstawienia chociażby ze znajdujących, się w Raciborzu oraz okolicznych miejscowościach figurach kamiennych poświęconych temu wydarzeniu.

Wyraz plastyczny herbu nawiązuje w sferze kompozycji do układu postaci na pieczęci z 1644 roku. Z lewej strony wyobrażenie Najświętszej Marii Panny, z prawej - postać Św. Elżbiety. Kobiety podają sobie prawe ręce w geście powitania, Św. Elżbieta lewą dłoń unosi w górę podkreślając wagę wypowiadanych słów : ..."Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota twego"...

Kolorystyka herbu pochodzi z przedstawień późniejszych typowych dla sakralnego malarstwa późnego baroku i rokoka. Obie kobiety na głowach mają chusty (welony) koloru białego. Maria jest ubrana w suknię koloru czerwonego (czerwień cynobrowa), płaszcz - błękitnego (błękit colinowy - cerulean blue). Elżbieta ma na sobie sukienkę błękitną zaś płaszcz czerwony, w kolorze żółtym (żółć kadmowa) są namalowane włosy obu kobiet, ich sandały także są w tym kolorze. Twarze, ręce, stopy mają kolor cielisty (ciemno różowy). Kolor czarny zarezerwowany jest wyłącznie dla konturów sylwetek, aureol nad głowami świętych oraz obramowania tarczy herbowej. Tło tarczy herbowej - żółte.